'Kidnapping Mr. Heineken': bleker dan de meeste ontvoeringsdrama's

Ze mikten op veel meer dan biergeld.

Begin jaren tachtig smeedde een stelletje jonge gangsters een plan om een ​​van de rijkste mensen van Nederland te ontvoeren: niemand minder dan Freddy Heineken, CEO van de beroemde brouwerij. De ontvoerders ontvingen toen het grootste losgeld ooit betaald: zo'n 35 miljoen Nederlandse guldens (ongeveer $ 17,75 miljoen Amerikaans).

Ze hebben twee jaar aan het plan gewerkt. En toch, terwijl Kidnapping Mr. Heineken gebeurtenissen interpreteert, hebben deze jongens duidelijk niet de hele tijd nagedacht.



Het waargebeurde verhaal van de ontvoering van Freddy Heineken is fascinerend, maar Ontvoering Mr. Heineken is een teleurstellend oppervlakkige film waarin noch de ontvoerders, noch hun gevangenen bijzonder interessant zijn. Hoewel ik Anthony Hopkins punten zal geven voor het praktisch overdrijven van de verf van de muren in een spelpoging om Freddy wat persoonlijkheid te geven.

Jim Sturgess is Cor Van Hout en Sam Worthington is zijn beste maat Willem Holleeder. Hun pogingen om het te maken met een legitiem bouwbedrijf zijn mislukt en ze zijn wanhopig op zoek naar een grote score. Zoals Cor het stelt, hebben ze alleen nog te gokken hun vrijheid, tegen een gevangenisstraf. Dus waarom niet groot inzetten?

Afronding van de bende zijn Jan Cat Boellar (Ryan Kwanten van True Blood), Frans Spikes Meijer (Mark van Euewen) en Martin Brakes Erkamps (Thomas Cocquerel.) Dat elk van deze jongens een bijnaam heeft, gaat ongeveer net zo diep als het gaat met de karakter ontwikkeling.

Voor een stelletje scruffs die het grootste deel van hun nachten doorbrengen met het weggooien van drankjes in lokale pubs, zijn Cor en zijn bedrijf nauwgezet bij het plannen van de misdaad. Ze beroven een bank om het plan te financieren, waarbij Heineken maandenlang elke beweging wordt omhuld; het bouwen van een uitgebreide, geluiddichte cel van soorten in een magazijn; met behulp van stemveranderende apparaten en het vaststellen van solide alibi's voor hun verblijfplaats in de nacht van de ontvoering. Het idee is om het te laten lijken alsof een bekende, gevestigde terroristische organisatie de misdaad heeft gepleegd.

Regisseur Daniel Alfredson (The Girl Who Played with Fire, The Girl Who Kicked the Hornets Nest) houdt de boel op dreef met een paar handige achtervolgingsscènes (hoewel de beukende score opdringeriger is dan adrenaline aanwakkerend).

Maar als Freddy eenmaal in hechtenis is en het wachtspel begint, krijgen we veel te veel bekende clichés over ontvoeringsfilms, waaronder enkele van de bendes die twijfelen; een heethoofd die een mes grijpt en zegt dat hij het heeft gehad en dat het tijd is voor wat bloedvergieten, en de gijzelaar die hersenspelletjes probeert te spelen met zijn ontvoerders.

Hopkins speelt Heineken deels tiran, deels gek. Hij begint met te vragen om wat boeken om te lezen en een fatsoenlijke piepende stoel om in te zitten, en begint dan vragen te stellen over het menu en de muziek die ze zijn cel in sturen. Naarmate de tijd verstrijkt en de cabinekoorts begint toe te nemen, begint Freddy gek te worden. Maar we hebben Hopkins gezien als Hannibal Lecter in een cel die verhalen vertelt over het eten van iemands lever met tuinbonen en een lekkere Chianti, en we zijn een heel eind verder met Hopkins als Freddy Heineken aan een muur geketend en Chinees etend en zingend Het beenbot is verbonden met het heupbeen...

Sturgess is nooit een van mijn favoriete acteurs geweest, maar hij doet het solide werk als Cor. Hetzelfde met Worthington. Hij is echt dreigend aanwezig als Willem. Zoals we in de epiloog leren, werden deze twee uiteindelijk misschien wel de grootste misdaadbazen in Nederland.

In de epiloog leren we ook over het politieonderzoek. Het is te weinig veel te laat. De film legt nooit de omvang van de misdaad vast - het was een enorm mediaverhaal in de vroege jaren tachtig - en besteedt ook geen tijd aan het onderzoeken van de kant van het verhaal van de wetshandhaving. Hoe meer tijd we in dat pakhuis doorbrengen met Cor en zijn niet zo vrolijke bende criminelen, hoe minder interessant ze worden.

[s3r ster=2/4]

Alchemy presenteert een film geregisseerd door Daniel Alfredson en geschreven door William Brookfield. Speelduur: 95 minuten. Rated R (voor taal overal). Opent vrijdag bij AMC South Barrington 30 en op aanvraag.