Sarah Silverman tikte in haar duistere kant voor 'I Smile Back'

TORONTO — Voor Sara Zilverman, de echte uitdaging om I Smile Back te maken, was haar beslissing om al haar vertrouwen te stellen in de regisseur en schrijvers van de film.

Of je nu een komiek bent, of een acteur - maar vooral een komiek - je hebt een zak met trucs, een bron van prestatietrucs, waar je in kunt duiken. Het zijn dingen waar je keer op keer naar terug gaat om te doen voor een optreden.

Ik denk dat de schrijvers, waaronder Amy Koppelman, die het originele boek heeft geschreven en vervolgens het scenario heeft aangepast, plus Adam [Salky], de regisseur, waren zich er zeer van bewust dat ze me dat allemaal afpakten. Ze wisten dat het heel nuttig zou zijn om mij daarvan te ontdoen. En ze hadden gelijk. Het was slim.



In I Smile Back (opening 6 november) speelt Silverman Laney Brooks, een huisvrouw uit de hogere middenklasse die schijnbaar alles heeft: een liefhebbende echtgenoot, twee schattige kinderen en alle gemakken van een veilige omgeving. Echter, vanwege haar persoonlijke demonen van depressie en verslaving, volgt ze een rampzalige koers die alles bedreigt.

Silverman, zittend in een hotelkamer in Toronto, zei dat ze enige tijd voor het filmen van I Smile Back, toevallig een featurette had gezien op de dvd van The Shining. Daarin de iconische ster van die film Jack Nicholson zei: als ik iets [te doen in een scène] heb, en de regisseur heeft een ander idee, dan ga ik altijd met de regisseur mee, omdat ik niet voorspelbaar wil worden.

Silverman merkte op: Dat is zo slim, en dat is me bijgebleven. Dus voor deze film heb ik echt hard gewerkt om met de schrijver en de regisseur mee te gaan met dit personage, en niet te proberen het met mijn eigen dingen te informeren.

Ze lachte terwijl ze co-sterren aanvulde Josh Charles, die haar man speelt, en Tom Sadowski, die een familievriend speelt met wie ze een affaire heeft met een aantal zeer rauwe, intense en grafische seksscènes.

Weet je, ik rolde altijd met mijn ogen als ik acteurs of actrices dit soort persinterviews voor films hoorde doen en gutste over 'hoe genereus, hoe gul' hun mede-sterren waren bij het maken van een film. Maar nu ik met Josh en Tommy heb gewerkt en... Terry Kinney in deze film snap ik het. Het is alsof je tennis speelt met iemand die beter is dan jij. Het zorgt er gewoon voor dat je beter speelt.

Ze hebben zoveel gedaan om me op mijn gemak te stellen. Ik voelde me veilig bij hen allemaal. En als je je veilig voelt, ben je meer geneigd om nieuwe dingen te proberen.

De actrice was heel openhartig over haar verschillende naaktscènes in de film.

Kijk, ik heb er een goed perspectief op, zei ze in een later interview op het Chicago International Film Festival. Het is gewoon mijn menselijke omhulsel. Het is niet alsof ik concurreer met Megan Vos voor de volgende seksscène in een film! Het is gewoon zoals het is. Ik ben sterk en mijn lichaam werkt, dus ik voel me er goed bij.

Dat gezegd hebbende, moet ik zeggen dat het moeilijkste deel die seconde is, net voordat je op het punt staat je kamerjas of shirt uit te trekken. Het deed me denken dat het was als wanneer je gaat sporten: het moeilijkste is gewoon je sneakers aantrekken, omdat je weet dat je nu iets moet gaan doen wat je echt niet wilt doen.

De actrice ziet ook een universaliteit in I Smile Back waardoor veel kijkers zich met het verhaal zullen verbinden. Er zijn niet veel mensen die niet door deze film zullen worden beïnvloed - aan de ene kant van deze of de andere, vanwege de problemen van depressie en verslaving die we hier laten zien, zei ze.

Dat is een van de redenen waarom ik het leuk vind hoe subjectief [de film] is. Mensen zullen ofwel weglopen met empathie of totale minachting voor Laney. Ze zullen sympathie of gebrek aan respect voelen. Het zal allemaal komen door het prisma van hun eigen ervaring.

Onlangs had Silverman een interessante uitwisseling met een psychiater die naar I Smile Back keek.

Hoezeer ik deze film ook heb gedeconstrueerd en er talloze gesprekken over heb gevoerd, deze man, deze dokter, voegde er iets aan toe dat ik me niet had gerealiseerd. Hij is gespecialiseerd in de behandeling van mensen met een verslaving. Hij vertelde me dat er iets is dat hij 'de high vóór de eigenlijke high' noemde. Het is dit idee van weten dat je high gaat worden, voordat je het echt doet.

Het deed me beseffen dat Laney daarom naar haar [lang vervreemde] vader ging. Het was omdat ze high wil worden, en ze weet dat die ervaring iets zal triggeren, omdat er niets goeds uit voortkomt.

Dat excuus om high te worden, of van de wagen te vallen. Zelfs dingen die zo simpel zijn als het roken van een sigaret nadat je zogenaamd gestopt bent. ‘Ik verdien deze sigaret. Ik had een zware dag. God zegene deze zware dag, waardoor ik deze sigaret, of dit drankje of deze joint kan hebben!'

Het zijn die kleine onthullingen over deze film die steeds weer naar boven komen, en ze maken me zo dankbaar dat ik het heb mogen doen!